wtorek, 3 marca 2015

"Więzień labiryntu" (film)

"Znajdź wyjście albo giń" 

      "Więzień labiryntu" (reż. Wess Ball) to pierwsza część ciekawie zapowiadającej się trylogii na podstawie książek James'a Dashnera. Film jest przeznaczony dla młodzieży i jest o gatunku
SCI-FI. 
      Opowiada o 16-letnim Thomasie ( Dylan O'brien), który pewnego dnia budzi się w ciemnej windzie i jedyne co pamięta to swoje imię. Znajduję się w strefie, która ma jedyną drogę ucieczki- mroczny labirynt. Thomas musi się nauczyć żyć z innymi, ale gdy on się pojawia wszystko się zmienia... 
     Zacznę od aktora grającego głównego bohatera. Dylan O'brien moim zdaniem świetnie się spisał w danej roli. Oddał jej urok zagubienia na początku i zdeterminowania pod koniec. Aml Ammel (Alby) chociaż nie miał dużego pola popisu też wywiązał się z roli. Aktorzy zostali dobrani bardzo dobrze. Kaya Scodelario, w tej roli Teresa odegrała tę rolę na własny sposób, chociaż nie był najlepszy. Warto również wspomnieć o filmowym Chucku ( Blake Cooper ) jego postać mnie bardzo zaciekawiła, był najmłodszy ze Strefy. Aktor fajnie zagrał scenę na końcu (BEZ SPOILERÓW) ci co oglądali wiedzą o co chodzi. Można by tu wspominać o całej obsadzie, ale omówienie jej zajęłoby spora czasu. 
    W filmie podobało mi się ukazanie tej całej Strefy i jej krajobrazu, który zapiera dech w piersiach. Bardzo ciekawe i zaskakujące zakończenie, zmusza widza do przemyśleń. Na pewno wiele z was zadawało sobie pytanie : "Co, już koniec?", "Jak !?", "O co chodzi ?!", przyznam ja też zadawałam takie pytanie. Mówiąc szczerze film nie ma większych wad, jedynie denerwowało mnie oglądając to, że w książce inaczej tłumaczą w jednym mówią "szarańcza" w drugim "buldożery", powinni trzymać się książki, bo widz gubi się, szczególnie taki co przeczytał książkę. Pozostało także wiele niewyjaśnionych sytuacji, ale myślę, że wyjaśnią się w drugiej części. Porównując książkę i film to by była zupełnie inna moja opinia, ale już w wkrótce pojawią się porównania. Teraz mówimy o samym filmie, a film jest moim zdaniem bardzo dobry. 
        Podsumowując, "Więzień labiryntu" jest ciekawym, nieprzewidywanym, niezwykle oryginalnym dziełem, dobrze wyreżyserowanym, bez poważnych błędów. Myślę, że nie jednemu spodobał się ten film. Zachęcam do jego pooglądania Jego fabuła na pewno was zaciekawi, film trzyma w napięciu i z minuty na minute jest coraz bardziej nieprzewidywalny. Aktualnie czekam na ekranizację drugiej części tej trylogii i z przyjemnością wybiorę się na nią do kina.





Zakręcona 



niedziela, 1 marca 2015

Recenzja trzecia -"Gwiazd naszych wina" -John Green

                           "Czasami wydaje mi się, że wszechświat chce zwrócić na siebie uwagę."

              "Gwiazd naszych wina" to książka pokazująca, że każdy zasługuje na miłość i szczęście- nawet chwilowe. Nie można powiedzieć komu się ono należy, a komu nie. Ono po prostu jest w każdym.
               John Green- autor książki podjął się trudnego zadania, któremu sprostał. Napisał powieść o cierpieniu, chorobie i śmierci, dołączając do tego miłość i szczęście. Praktycznie nierealna historia pokazana została w niesamowity sposób. Autor pokazuje ciężką drogę dwojga nastolatków, którzy znajdują w swoim bólu radość i szczęście. Prawdy o chorobie przeistaczają w żart albo wesołe uwagi. Zaczynając czytać tą książkę myślałam, że będzie ona jedną z przytłaczających i zasadniczo smutnych lektur, a tymczasem zmieniła ona mój pogląd na świat, sprawiając, że wszędzie mogę zobaczyć promyk szczęścia.
               Opowieść głównej bohaterki "Gwiazd naszych wina" Hazel Grace połączona została z "Ciosem Udręki". Jest ona ulubioną lekturą Hazel, którą niejednokrotnie przeczytała. To w niej znajduje oparcie kiedy choroba daje się we znaki.
              Główna bohaterka nie jest jedną z dziewczyn, która po dowiedzeniu się o strasznej chorobie zamyka się w sobie. Hazel potrafi pogodzić się z losem i dzielnie iść przed siebie. Większość czasu spędza w domu ku zmartwieniu rodziców. Początkiem powieści jest dzień, w którym bohaterka po raz pierwszy od dawna wybiera się na spotkanie grupy wsparcia odbywające się w sercu kościoła. Poznaje tam Augustus'a Waters'a i właśnie wtedy ich drogi się łączą i idą razem naprzód. Dzięki dżinom (fundacji spełniającej marzenia chorych dzieci, nie duchom z lampy)wybierają się razem do Amsterdamu na spotkanie z autorem "Ciosu Udręki" czyli jedną z kolejnych przygód w ich krótkim życiu.
            Książka ukazuje początek końca dwojga nastolatków, których ten koniec jest taki sam jak w bestseller'owej powieści Hazel. Zachęcam do przeczytania książki, która podbije wasze serca tak samo jak moje. Mogę przyrzec, że "Gwiazd naszych wina" jest najlepszym z dzieł John'a Green'a wzruszającym każdego czytelnika. Nie mam co do niej żadnych negatywnych odczuć.
      
                                                                                                                     
                                                                  ~Niezniszczalna
 
"Gwiazd naszych wina" jest ostatnio dosyć znaną zarówno książka jak i filmem dlatego również postanowiłam dodać coś od siebie na ten temat :)  Zobaczycie na tym blogu recenzje jeszcze jednego dzieła John'a  Green'a, ale to później. Już 200 wyświetleń. Wow :D