wtorek, 3 marca 2015

"Więzień labiryntu" (film)

"Znajdź wyjście albo giń" 

      "Więzień labiryntu" (reż. Wess Ball) to pierwsza część ciekawie zapowiadającej się trylogii na podstawie książek James'a Dashnera. Film jest przeznaczony dla młodzieży i jest o gatunku
SCI-FI. 
      Opowiada o 16-letnim Thomasie ( Dylan O'brien), który pewnego dnia budzi się w ciemnej windzie i jedyne co pamięta to swoje imię. Znajduję się w strefie, która ma jedyną drogę ucieczki- mroczny labirynt. Thomas musi się nauczyć żyć z innymi, ale gdy on się pojawia wszystko się zmienia... 
     Zacznę od aktora grającego głównego bohatera. Dylan O'brien moim zdaniem świetnie się spisał w danej roli. Oddał jej urok zagubienia na początku i zdeterminowania pod koniec. Aml Ammel (Alby) chociaż nie miał dużego pola popisu też wywiązał się z roli. Aktorzy zostali dobrani bardzo dobrze. Kaya Scodelario, w tej roli Teresa odegrała tę rolę na własny sposób, chociaż nie był najlepszy. Warto również wspomnieć o filmowym Chucku ( Blake Cooper ) jego postać mnie bardzo zaciekawiła, był najmłodszy ze Strefy. Aktor fajnie zagrał scenę na końcu (BEZ SPOILERÓW) ci co oglądali wiedzą o co chodzi. Można by tu wspominać o całej obsadzie, ale omówienie jej zajęłoby spora czasu. 
    W filmie podobało mi się ukazanie tej całej Strefy i jej krajobrazu, który zapiera dech w piersiach. Bardzo ciekawe i zaskakujące zakończenie, zmusza widza do przemyśleń. Na pewno wiele z was zadawało sobie pytanie : "Co, już koniec?", "Jak !?", "O co chodzi ?!", przyznam ja też zadawałam takie pytanie. Mówiąc szczerze film nie ma większych wad, jedynie denerwowało mnie oglądając to, że w książce inaczej tłumaczą w jednym mówią "szarańcza" w drugim "buldożery", powinni trzymać się książki, bo widz gubi się, szczególnie taki co przeczytał książkę. Pozostało także wiele niewyjaśnionych sytuacji, ale myślę, że wyjaśnią się w drugiej części. Porównując książkę i film to by była zupełnie inna moja opinia, ale już w wkrótce pojawią się porównania. Teraz mówimy o samym filmie, a film jest moim zdaniem bardzo dobry. 
        Podsumowując, "Więzień labiryntu" jest ciekawym, nieprzewidywanym, niezwykle oryginalnym dziełem, dobrze wyreżyserowanym, bez poważnych błędów. Myślę, że nie jednemu spodobał się ten film. Zachęcam do jego pooglądania Jego fabuła na pewno was zaciekawi, film trzyma w napięciu i z minuty na minute jest coraz bardziej nieprzewidywalny. Aktualnie czekam na ekranizację drugiej części tej trylogii i z przyjemnością wybiorę się na nią do kina.





Zakręcona 



niedziela, 1 marca 2015

Recenzja trzecia -"Gwiazd naszych wina" -John Green

                           "Czasami wydaje mi się, że wszechświat chce zwrócić na siebie uwagę."

              "Gwiazd naszych wina" to książka pokazująca, że każdy zasługuje na miłość i szczęście- nawet chwilowe. Nie można powiedzieć komu się ono należy, a komu nie. Ono po prostu jest w każdym.
               John Green- autor książki podjął się trudnego zadania, któremu sprostał. Napisał powieść o cierpieniu, chorobie i śmierci, dołączając do tego miłość i szczęście. Praktycznie nierealna historia pokazana została w niesamowity sposób. Autor pokazuje ciężką drogę dwojga nastolatków, którzy znajdują w swoim bólu radość i szczęście. Prawdy o chorobie przeistaczają w żart albo wesołe uwagi. Zaczynając czytać tą książkę myślałam, że będzie ona jedną z przytłaczających i zasadniczo smutnych lektur, a tymczasem zmieniła ona mój pogląd na świat, sprawiając, że wszędzie mogę zobaczyć promyk szczęścia.
               Opowieść głównej bohaterki "Gwiazd naszych wina" Hazel Grace połączona została z "Ciosem Udręki". Jest ona ulubioną lekturą Hazel, którą niejednokrotnie przeczytała. To w niej znajduje oparcie kiedy choroba daje się we znaki.
              Główna bohaterka nie jest jedną z dziewczyn, która po dowiedzeniu się o strasznej chorobie zamyka się w sobie. Hazel potrafi pogodzić się z losem i dzielnie iść przed siebie. Większość czasu spędza w domu ku zmartwieniu rodziców. Początkiem powieści jest dzień, w którym bohaterka po raz pierwszy od dawna wybiera się na spotkanie grupy wsparcia odbywające się w sercu kościoła. Poznaje tam Augustus'a Waters'a i właśnie wtedy ich drogi się łączą i idą razem naprzód. Dzięki dżinom (fundacji spełniającej marzenia chorych dzieci, nie duchom z lampy)wybierają się razem do Amsterdamu na spotkanie z autorem "Ciosu Udręki" czyli jedną z kolejnych przygód w ich krótkim życiu.
            Książka ukazuje początek końca dwojga nastolatków, których ten koniec jest taki sam jak w bestseller'owej powieści Hazel. Zachęcam do przeczytania książki, która podbije wasze serca tak samo jak moje. Mogę przyrzec, że "Gwiazd naszych wina" jest najlepszym z dzieł John'a Green'a wzruszającym każdego czytelnika. Nie mam co do niej żadnych negatywnych odczuć.
      
                                                                                                                     
                                                                  ~Niezniszczalna
 
"Gwiazd naszych wina" jest ostatnio dosyć znaną zarówno książka jak i filmem dlatego również postanowiłam dodać coś od siebie na ten temat :)  Zobaczycie na tym blogu recenzje jeszcze jednego dzieła John'a  Green'a, ale to później. Już 200 wyświetleń. Wow :D
        

sobota, 28 lutego 2015

Druga recenzja- "Iluzja"



                                                    
                                "Im lepiej wszystko widzisz, tym łatwiej cię oszukać” 

     Iluzja (Now you see me) to film typowego Amerykańskiego kina. Już pierwsze sceny sprawiły, że z niecierpliwością czekałam na ciąg dalszy.                                    
 
         Cała historia zaczyna się tak naprawdę od dostania się w ręce magików 4 niezwykłych kart- można powiedzieć z edycji limitowanej, zapraszających ich do tajemniczej organizacji zwanej "Oko" oraz spotkania z tajemniczym, zakapturzonym mężczyzną. Z początku uważamy ich za amatorów.  Harrelson wciela się w Mc-Kinney’a- mentalistę, dobrze posługującego się hipnozą, z łatwością potrafiącego stwierdzić, czy ktoś mówi prawdę.  W całym kwartecie spotykamy także Dave’a Franco odgrywającego typowego złodziejszka, posiadającego szereg zagrywek w prawym rękawie. Eisenberg wciela się w  flirciarza  zarabiającego na życie pokazując sztuczki z kartami. Henley Reeves, grana przez Islę Fisher potrafi urządzić niezapomniane show. Razem tworzą Czwórkę Jeźdźców. Dopiero później stają się iluzjonistami znanymi  na całym świecie. Punktem kulminacyjnym filmu jest przekręt wykonany na żywo przed setkami ludzi. Do rozwiązania zagadki włącza się FBI i Interpol. Magiczny spektakl stulecia. I tutaj przechodzimy do sedna sprawy- magia. Pochwała dla scenarzystów- efekty specjalne. Pierwszy plus to brak efektów komputerowych. Wszystko wspaniale odegrali kaskaderzy i dopełniające ich sztuczki filmowe. Drugi to genialna gra świateł oraz dobrze dobrana muzyka. Sama fabuła filmu na początku wydaje się banalna i taka sama jak każda inna. Ale trzeba przyznać, że Leterrier odstawił kawał dobrej roboty, gdyż udało mu się oszukać każdego widza.
Patrzcie z bliska. Bo im bliżej jesteście, tym mniej zobaczycie- słowa Freeman'a wcielającego się w Thaddeus’a Bradley’a. Jak się później okazuje są one skierowane nie tyle do bohaterów, co do nas-widzów. Po incydencie całą swoją uwagę skupiamy na kwartecie –spójrzmy prawdzie w oczy- głównych podejrzanych, kompletnie ignorując sprawcę całego wydarzenia. Zostajemy wrobieni razem z ludźmi z tamtego świata – bo to, co jest takie pewne okazuje się dla nas ślepym zaułkiem w całej tej historii. Po obejrzeniu thrillera idziemy do kina pewni siebie, jakbyśmy znali już tą historie a wychodzimy wręcz oszukani.  Fabuła staję się coraz trudniejsza do zrozumienia i coraz mniej przewidywalna.
         Niestety Mark Ruffalo i Mélanie Laurent nie sprawdzili się według mnie w granych przez siebie rolach. Nie przekonują mnie do siebie niczym w porównaniu do poprzednich aktorów. Za dużo scen skupia się zarówno na nich jak i na Freeman'ie, wcielającego się w postać starego magika ujawniającego sztuczki jego „konkurentów”. Fabuła jest o czym innym, oczywiście powinno się wpleść do niej wątki z tymi bohaterami ale nie w takich ilościach.
       „Iluzja” to powalająca historia, którą każdy powinien zobaczyć. Uczy nas, że ludzie nie są tymi za których się podają.


                                                                                                                   ~Niezniszczalna
  
Mamy już pierwszy film :D  Dziękuje wszystkim za odwiedziny ;) Trzymajcie się :)

Pierwsza recenzja - "Niezgodna" Veronica Roth

               "To jest śmierć, przejście od "jest" do "był" "


W ostatnim czasie przeczytałam książkę "Niezgodna", jest to 1 część trylogii Veronici Roth. Książka jest przeznaczona dla młodzieży, lecz myślę, że nie jednemu dorosłemu by się spodobała.
    Opowiada ona o 16-letniej Beatrice Prior, która żyje w na dawnych ruinach miasta Chicago. Po wojnach społeczeństwo postanowiło stworzyć idealne miasto i podzieliło je na 5 frakcji, gdzie każda frakcja miała przydzieloną cechę : Altruizm (bezinteresowność), Serdeczność (życzliwość), Erudycja (inteligencja), Prawość (uczciwość) i Nieustraszoność (odwaga). Każdy osiągając 16 rok życia poddaje się testowi przynależności, po którym wynika do której frakcji ma przystąpić. Taki właśnie wybór będzie miała Beatrice. Jej wynik zszokuje wszystkich. Będzie musiała opuścić rodzinę i przyjaciół, jak mówi słynny cytat z tej książki - "Frakcji ponad krwią". To będzie niebezpieczne nie tylko dla niej, ale dla każdego.
   Ta powieść bardzo mnie zaciekawiła i przeczytałam ją bardzo szybko. Nie kryje, że pierwsze pooglądałam film( który wkrótce również zrecenzujemy) , co było błędem, ale dziękuję za to, że zainspirował mnie do przeczytania tak wspaniałej książki. Bardzo podobał mi się pomysł autorki z frakcjami. Również spodobała mi się narracja pierwszoosobowa, wątek miłosny i wiele zaskakujących zdarzeń. Roth wymyśliła niesamowitą książkę, z zapartym tchem śledziłam losy bohaterów i z radością sięgnęłam po dalsze tomy.
      Jednak nie podobało mi się jak szybko umierały postacie (niektóre), nie będę spoilerować. Mało wglądu na inne frakcje ( np. Serdeczność).
    Serdecznie polecam ją wszystkim, wzbudza duże emocje, bardzo szybko się ją czyta.

  +
  Wiele osób porównuje "Niezgodną" do "Igrzysk Śmierci" i oświadcza, że Veronica ściągneła pomysł od Suzanne. Ja tak nie uważam. Można dostrzec  podobieństwa, lecz ja myślę, że porównywanie jest niekonieczne. Obie książki są równie dobre.

Przeczytaliście ? Wyrażajcie swoje opinie w komentarzach :) Za wszystkie komentarze z góry dziękujemy





Zakręcona

Witaj Świecie!

                                           
         Razem z koleżanką postanowiłam założyć bloga, w którym będziemy pisały nasze szczere opinie na temat książek i filmów. Będziemy chwaliły i krytykowały. Ja to Weronika ona to Sylwia. Ja to ~Niezniszczalna, ona Zakręcona. Komentujcie, rozgłaszajcie, polecajcie, a my zrobimy to samo! 
Mamy nadzieje, że miło nas przyjmiecie! No to do roboty!


                                                                      Komentujcie!
                                                                      O tu na dole!


                                                                                                                             
                          
                                                                                                                       ~Niezniszczalna